लग्न पहावे ठरवून

माझ्या आई वडिलांचे माझ्या लग्नासाठी जोरदार प्रयत्न चालू आहेत. पण अजून काही त्यांना यश आलेल नाही. आता माझा काही त्यांच्या या मोहिमेला विरोध वगैरे नाही आहे. मध्यंतरी वडिलांना ‘आपण माझ्या लग्नाच दोन वर्षांनी बघितलं तर चालेल का?’ अस विचारलं होत. त्यांना पटेल अशी कारण देखील सांगितली होती. पण ते नाही म्हणाले. मागील दोन महिन्यात अनेक स्थळ त्यांना मिळाली. पहिल्या स्थळात सत्तावीस गुण येत होते. पण आमच्या दोघांची ग्रहमैत्री होत नव्हती. मग त्यामुळे ते आई वडिलांनी ते स्थळ नको म्हणाले. दुसऱ्या स्थळात बावीस गुण जमले. आणि आई वडिलांना ते स्थळ पटले देखील. रीतसर पाहण्याचा कार्यक्रम देखील झाला.

राजकारणी, क्रिकेटर आणि कलाकार

राजकारणी, क्रिकेटर आणि कलाकार मागील काही दिवसांपासून ह्या तीन गोष्टींनी खूप वैताग आणला आहे. काय कळत नाही, की आपण सगळे आणि मुख्य म्हणजे हे मिडीयावाले एवढा काय मोठेपणा देतात. काही दिवसांनी बहुतेक राजकारण्यांचे क्रिकेटर आणि कलाकार यांच्या प्रतिमा लावतील. आणि ह्या सगळ्यांचे वाढदिवस राष्ट्रीय सण म्हणून साजरे करतील. देशावर रोज पाक हल्ले करतो आहे. कधी नकली नोटा, कधी बॉम्ब हल्ले आणि कधी कधी आपल्या हद्दीत घुसण्याचा प्रयत्न करतो आहे. आपले जवान त्यांच्याशी लढताना शहीद होत आहे. रोज नक्षलवादी देशात कोणाची ना कोणाची हत्या करतात.

प्रजासत्ताक दिन नवीन काय?

नेहमीच येतो पावसाळा.. तसं आहे या प्रजासत्ताक दिनाच. बोलाव का नको? अस मनात अजून येत आहे. बोलूच. प्रजासत्ताक दिनी सकाळमध्ये पंतप्रधान मध्यमवर्गीय मतदारांवर नाराज आहेत अशी बातमी वाचली. वाचून खर तर आश्चर्य वाटले. कारण त्या मध्यम वर्गीयांनी मतदान न केल्यामुळे पंतप्रधान पंतप्रधान बनले. आणि मुळात प्रजासत्ताक दिन हा सगळेच म्हणजे मी सुद्धा ’हक्काची सुट्टी’ म्हणून पाळतो.  आणि मुळात आपला देश प्रजासत्ताक कधी होता? म्हणजे मला तरी वाटत नाही. 

विचार का करायचा?

या वर्षाच्या सुरवातीपासूनच सगळंच बदललं आहे. कंपनीतील कामापासून मित्र मैत्रिणीपर्यंत. पण ठीक आहे. खूप मजा चालू आहे माझी. कामाच्या ठिकाणी आता एवढ कंटाळा येत नाही. आणि मला काम सुद्धा आवडणार दिल आहे. आई वडिलांनी माझ्या लग्नाचं फारच मनावर घेतलं आहे. आणि त्यांनी सुचवलेली स्थळसुद्धा म्हणजे मुली सुद्धा खूप छान आहे. उद्यापासून आमच्या कंपनीतर्फे ‘संभाषण आणि लेखन’ वर्ग सुरु होत आहे. एकूणच खूप छान चाललं आहे.

स्वार्थी

काही खर नसत. आज जे आहे आणि जस वाटत ते कधी बदलेल याचा नेम नाही. नवीन कंपनीचे काम आणि येथील लोक फारच वेगळे आहेत. त्यांना ‘ब्लेमगेम’ मधेच आनंद असतो. पण एका अर्थाने ते बर आहे. निदान आशा अपेक्षा वाटत नाहीत. काही या कंपनीत जॉईन होऊन अजून महिना झाला नाही. माझ्या जुन्या कंपनीतील माझे मित्र मैत्रीण असे वागत आहेत की जणू काही मी कंपनी सोडून काही शतक उलटली आहेत.

काय करावं???????

आज कंपनीत एक काम दिल होत. आजचीच डेडलाईन दिली होती. पण नाही झाल माझ्याकडून ते पूर्ण. सुरवातच बेकार झाली. मागील दोन आठवडे बेंचवर बसून होतो. आणि आता काम दिल आणि ते देखील वेळेत झाल नाही. त्यात ना तिचा विचार सारखा येतो. सोडा तो विषय नाही तरी आजकाल दुसर काही मी बोलत नाही म्हणाल. शनिवारी आमच्या कंपनीतील टीमची पार्टी होती. एकदम झक्कास झाली. आणि रविवारी मित्रांसोबत ‘अवतार’ चित्रपट बघून आलो. जर अनिमेशनची आवड असेल तर जरूर पहा. खुपच जबरदस्त अनिमेशन आहे त्यात. कथा म्हणाल तर मला फार काही खास अशी काही वाटली नाही. पण चित्रपटातील इफेक्ट्स छान आहेत. अरे, एक गोष्ट सांगायची राहूनच गेली. मागील शुक्रवारी माझे नव्या कंपनीतील मित्र आणि माझा ‘मराठी आणि मनसे’ यावरून वाद झाला. वादच म्हटला पाहिजे. त्यांना मी सांगितलेले मुद्दे पटले नाहीत. मला ते दोघे ‘सगळे भारतीय आहेत. कोणालाही कुठेही राहण्याचा आणि स्वत:ची भाषा जपण्याचा अधिकार आहे.’ ‘मराठी लोक काम करत नाहीत’. अस बरंच काही बोलत होते.

मूर्खपणा

मी ना खूप मोठा मूर्ख आहे. सोमवारी माझ्या जुन्या कंपनीतील मैत्रिणीला फोन केला होता. माझ्या संगणकावर एक सोफ्टवेअर टाकायचे होते म्हणून. मी तसा प्रयत्न करून बघितला. पण काहीही केल्या ते होईच ना. आता तीने तीच्या संगणकावर केल होत म्हणून तीला फोन केला. तीने सांगितल्याप्रमाणे सुद्धा नाही झाल. शेवटी ती म्हणाली, तुला या शनिवारी माझ्या घरी तुझा संगणक घेऊन येशील का? म्हणजे मला नेमका कुठे अडचण येते आहे ते समजेल. खर तर या आधी कोणत्याही मैत्रिणीने अस मला तीच्या घरी बोलावलं नाही.

नवीन कंपनी

नवीन कंपनी जॉईन करून तीन दिवस झाले. यार या मोठ्या कंपन्याचे हत्तीसारखे असते. नुसताच आकार भला मोठा. आणि यांचा कामाचा वेग म्हणजे हत्तीच्या शेपटीसारखे असते. उंदीर एवढ काम. आणि ते संपवायला हजारात फौज. तीन दिवसापासून माझा एम्पोई आयडी नाही. म्हणून कामाला अजून सुरवात झालेली नाही. अस वाटत आहे की कुठे ‘पिकनिक’ करायला आलोय. ही कंपनी माझ्या जुन्या कंपनीच्या मनुष्यबळाच्या ७०० पटीने आणि आकाराने वीस हजार पटीने मोठी आहे. पण कामाच्या बाबतीत शंभर पटीने मागे आहे.  असो, पण अजूनही घडणाऱ्या घटनांवर विश्वास बसत नाही आहे. पण कंपनी खूपच छान आहे. दुख एवढंच आहे की जुन्या कंपनीतील माझी आवडती मैत्रीण आणि माझे जुने सहकारी माझ्या सोबत नाही  आहेत. मी कंपनी सोडताना त्यांनी सगळ्यांनी मिळून मला एक खूप छान सदरा आणि एक खूपच छान काचेची गणेश मूर्ती दिली. बघून त्यांना सोडून जाऊच नये अस वाटत होत. विशेषत माझ्या मैत्रिणीचा स्वभाव. आता इथे सुद्धा माझी सिनिअर एक छानशी मुलगी आहे. बहुतेक माझ्या भाग्यात या सगळ्या ललना आहेत. पण फ़क़्त आहेत. माझी कोणीच नाही. सोडा तो विषय.

मन कल्लोळ

काय कराव. इथ एवढी काम पडली आहेत. आणि माझ मन कुठेही कधीही भटकते. काल परवापर्यंत तिच्या लहान बहिणीबद्दल कधी विचार येत नव्हता. आज तीच लग्नाबद्दल विचार ऐकले. वा! काही सेकंदासाठी मी स्वप्न पाहतो आहे की काय असं वाटत होत. कोणीही माझ्याशी थोड जरी गोड बोललं की मी पार पाघळून जातो अस मला वाटत आहे. ती जे काही सांगत होती. सगळ माझ्या मनातल. मग आज डोक आणखीनच जड झाल. बर हेच दोन दिवसापर्यंत आमच्या कंपनीत नवीन आलेल्या एका मुलीबद्दल वाटत होत. आणि आज तिच्या लहान बहिणीबद्दल. तीन महिने आधी तीच लग्न झाल म्हणून मी दुखी झालो होतो. जगण्यात काही अर्थच नाही अस वाटायला लागल होत.

थंडी

रविवारी नगरहून पुण्याला येताना बसमध्ये फारच थंडी वाजत होती. एक तर रात्रीची वेळ आणि त्यात ती बस. आज देखील लोकलने घरी येताना थंडी वाजत होती. मध्यंतरी पावसामुळे हिवाळ्या ऐवजी पावसाला आहे की काय याची शंका यायला लागली होती. आता त्या कंपनीतील एसी तिन्ही ऋतू सारखेच वाटतात. मागील तीन वर्षांपासून हेच चाललं आहे. पण आज खूप दिवसांनी नैसर्गिक थंडी जाणवली. वडील नेहमी सांगतात थंडीत व्यायाम केलेला शरीराला अधिक पोषक असतो. आणि थंडीच्या वातावरणामुळे व्यायामसुद्धा अधिक होतो. गावी असताना थंडीत गल्लीत शेकोटी असायची. तिच्या बाजूला बसून शेकायला खूप मजा यायची. थंडीचा आणि उबेचा अनुभव एकाच वेळी यायचा. मजा यायची.