Skip to content

कस बोलू?

ऑगस्ट 12, 2010

यार आज राहावतच नाही आहे. आज सकाळी किती वेळ त्या कॅन्टीनमध्ये टाईमपास केला. पण अप्सराचा पत्ताच नाही. तसे माझीच चुकी म्हटली पाहिजे. मी अजून थोडा वेळ थांबायला हवं होत. कंपनीत आली, तर तिच्या सोबत तो तिचा मित्र आणि मैत्रीण. कस बोलू? ते गेले की, तिच्याशी बोलायला जाव म्हटलं तर ती जागेवर नसणार. असाच चालू आहे कालपासून. कालही असेच. ती माझ्या डेस्कच्या बाजूने जाते पण बघत नाही. काल किती वेळा गेली माझ्या डेस्कच्या बाजूने. पण एकदाही माझ्याकडे पहिले नाही. कधी कधी वाटत तिला माझ्यात रसच नाही आहे.

पण मग माझ्या डेस्कच्या बाजूने का जाते?आणि मी बोलायचे ठरवले की, तिच्या डेस्कवर कोणी ना कोणी टपकलेलेच असते. पण मी आज काहीही करून तिच्याशी बोलणारच आहे. आता गुदमरल्याप्रमाणे होत आहे. त्या परवाच्या कॅन्टीन मध्ये ‘हाय’ न केल्याचा तिला राग आहे का माझ्यामुळे तिला त्रास होतो आहे? काहीच सुचत नाही आहे. काल पुन्हा ‘अप्सरा’ कृपेमुळे मार खाता खाता वाचलो. कंपनीतून घरी निघतांना असाच विचार करीत जात होतो. गेटवर स्वाप करावे म्हणून स्वाप केले आणि मागे वळणार तेवढ्यात एक मुलगी मागून आलेली, माझ्या पाठीच्या बाजूने असल्याने लक्षातच आले नाही. बसला धक्का तिला माझा. उपकार म्हणायचे तिचे, श्रीमुखात दिली नाही.

तसे सकाळी अप्सराही कुठल्या विचारात मग्न होती कुणास ठाऊक! माझ्या मित्राला धडकली. योगायोग म्हणायचा, दोन दिवसापूर्वी आमच्या दोघांच्या ड्रेसचा रंग एकाच होता तसा. मुळात ती मला दोन दिवसापासून का टाळती आहे. कुणास ठाऊक! पण काहीही असो, आज मी तिच्याशी बोलणारच. दुसरे खरंच काही सुचत नाही आहे. बोललो की सांगतो!

16 प्रतिक्रिया leave one →
  1. usha permalink
    ऑगस्ट 12, 2010 1:53 pm

    best of luck mitra ………. good news lavkar de ………..

  2. ऑगस्ट 12, 2010 2:04 pm

    हेमंत.. हळुवार रडेपणा आणि विचारमंथन बंद कर आणि पुढे हो मित्रा. यश तुझेच आहे.

  3. ऑगस्ट 12, 2010 2:32 pm

    पुढे हो मित्रा

  4. ऑगस्ट 12, 2010 3:07 pm

    हेमंत, दे धडक बेधडक!

  5. ऑगस्ट 12, 2010 3:34 pm

    नक्की बोल यार…

  6. अश्विनी permalink
    ऑगस्ट 12, 2010 3:38 pm

    नक्की बोल..आणि नुसतंच बोलू नको…जरा तरी काही गाडी पुढे सरकेल अशा पद्धतीने बोल…
    म्हणजे रिलेव्हंट…कारण एकेक संवाद महत्त्वाचा आहे

  7. sushma permalink
    ऑगस्ट 12, 2010 3:49 pm

    bola ekdach….kiti gosti manatch thevanar aahes?………..best luck…………

  8. ऑगस्ट 12, 2010 5:13 pm

    raje mohim fatte kara lavkarach!!!!!!!!

  9. ऑगस्ट 12, 2010 7:00 pm

    हेमंत
    किती दिवस असंच चालणार? एक घाव दोन तुकडे करून टाक. तिच्या टेबलवर एक गुलाबाच्ई कळी रोज ठेवत जा. आणि एक कागद- कोरा..
    असं एक आठवडा कर.. आणि सोमवारी कागदावर एक स्माईली काढ..
    एक आठवडा दुसरा दिवस… ती येते आहे असे बघुन तिच्या टेबलवर फुल ठेव. तिच्या लक्षात यायला हवं की तूच ते फुल ठेवतोय म्हणून.,

    म्हणजे पहिले आठ दिवस ती यायच्या आधी फुल ठेव, आणि शेवटल्या दिवशी तीला लक्षात येईल अशा पध्दतीने.. बस्स.. पहा कामगिरी फत्ते..
    अरे वा.. एक मस्त लव्हस्टोरीचा प्लॉट तयार होतोय… कर मित्रा, प्रयत्न कर.. विस खांडेकर म्हणतात नां, तसा थोडा अविचारी हो……

    • ऑगस्ट 13, 2010 10:40 सकाळी

      Jabri idea Mahendraji.

      Guru aahaat. Manala tumhaala.

    • vaachak permalink
      ऑगस्ट 13, 2010 3:54 pm

      आहे महेंद्र काका,,काय सल्ले देत आहात..असले फुल ठेवण्याचे उद्योग ऑफिस मध्ये केले तर कम्पनी त्याला पाहिले बाहेर काढेल…मग नौकरी पण जाणार आणि छोकरी पण….

      • ऑगस्ट 14, 2010 6:27 सकाळी

        वाचक
        अहो वापरेली आहे ही.. म्हणून लिहिली. :) प्रुव्हन आयडीया आहे.

    • ऑगस्ट 14, 2010 12:40 pm

      महेंद्र,
      काय भन्नाट कल्पना आहे तुमची :) मला वाटते तुम्ही लव गुरु म्हणून जोडव्यवसाय सुरु करायला हरकत नाही :)
      हेमंत राव, तुमची धडपड पाहवत नाही हो! एकदा भरपूर धीर गोळा करा आणि काय तो निकाल लावा आता. चांगले कमावते आहात, लेखनावरून संवेदनाशील आहात असे पण दिसते. नाही म्हटले तर तिचाच तोटा आहे. तेव्हा लगाव हिम्मत और कर दो काम फत्ते !

  10. Manish Gajare permalink
    ऑगस्ट 12, 2010 8:49 pm

    Just do one thing…
    Tell her that you write blog also… She will surely google it…
    And as you aware this site opens in our company network also….

  11. मनोहर permalink
    ऑगस्ट 12, 2010 9:47 pm

    तिची आणि तुमची क़ॉमन मैत्रीण कोण आहे ?

  12. ऑगस्ट 13, 2010 9:03 सकाळी

    हेमंता,
    बोल !
    बोलल्यानं बरंच काही कळतं, होतं, पुढं सरकतं.
    बोललं नाही तर मात्र फक्त काळजी, हरवलेली झोप, रुखरुख, हुरहूर फक्त आपल्यालाच. थोडक्यात जिवाची शाळा आणि डोक्याची मंडई होते.
    स्वतःचा नॅकोबा होऊ देऊ नकोस… बोल !!!

तुमचा अभिप्राय नोंदवा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदल )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदल )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदल )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 88 other followers