नक्की ‘जीवन म्हणजे काय?’ आणि ‘आपण कशासाठी जगात आहोत?’ असा प्रश्न केल्यास प्रत्येकाचे हरहुन्नरी जबाब. कुणाला जगणे म्हणजे ‘भोग’ वाटतात. तर कुणाला मरेपर्यंत अखंडित चालणारी शर्यत. आणि अनेकांना प्रश्न पाहून चेहऱ्यावरच प्रश्नचिन्ह निर्माण होते. पण एका गोष्टीत एकमत. जीवनचा ‘अर्क’ जवळ असल्याचा आभास. परंतु, का कुणास ठाऊक अर्क पिऊन देखील स्वतः कायम दु:खी. पण एक मात्र निश्चित अनुभवातून तयार झालेला ‘अर्क’ दुसर्याला पाजण्यात. नव्हे तर जणू तेच ‘अमृत’ असल्याचा विलास करीत दुसऱ्याच्या गळी उतरवण्यासाठी प्रत्येक जण धडपडत असतो.

सांगण्याचे तात्पर्य असे की, तो अर्क त्यांच्या विश्वमंथनातून निर्माण झाला असल्याने सर्व ‘महादेव’ आणि ‘मोहिनी’ अमृत कलश इतरांच्या गळी उतरवण्यास आतुर असतात. आपले विश्व, किती खरे आणि किती प्रचंड याचा मुळी कोणी विचारच करीत नाही. कुणाला पगारवाढ तर कुणाला ध्येयपूर्तीचे वेड. कुणाला अध्यात्मात विश्व, तर कुणाला पैशात विश्व दिसते. आणि त्याचे प्रमेय बनू लागते. असे विश्व किती आणि व्याप्ती किती भव्य याचा अंदाज बांधणे म्हणजे सुताने स्वर्ग गाठणे आहे नव्हे काय?

महात्मा गांधी – कोंबडी पळवली जाणे ही दुखद घटना आहे. या घटनेने मला अतिशय धक्का बसलेला आहे, परंतु, चोर सापडल्यास त्यावर कोणतीही दंडात्मक कारवाई न करता त्याला मोकळे सोडून दिले जावे. अशाने त्याचे हृदय परिवर्तन होईल.

लोकमान्य टिळक – कोंबडी पळविणाऱ्या चोराचे डोके ठिकाणावर आहे काय?

बाळासाहेब ठाकरे – जर कोंबडी वापस मिळाली नाही तर, त्या कोंबड्याला [चोराला] पहाटे आरवायला लावू. हे कोंबडी चोराने हे लक्षात ठेवावं.

राष्ट्रपती ताई – कोंबडी चोरीला जाणे ही अतिशय वेदानादेह घटना आहे. मी ह्या घटनेचा ‘तीव्र’ शब्दात निषेध नोंदवते.

मनमोहन सिंग – कोंबडी चोरीच्या घटनेची मी कठोर शब्दात निंदा करतो. सर्वांना मी शांततेचे आवाहन करतो.

पी. चितंबरम - यात परकीय शक्तींचा हात आहे का? याची तपासणी चालू आहे.

दिग्विजयसिंह – कोंबडी पळवण्याच्या मागे संघाचा हात आहे.

अण्णा हजारे – जर कोंबडी आणि कोंबडी चोर हे हिवाळी अधिवेशन संपेपर्यंत सापडले नाही तर, मी पुन्हा ‘आमरण उपोषणाला’ बसेन.

रामदेवबाबा – कोंबडी पळवणे म्हणजे देशद्रोह आहे. अरे! जर कोंबडी सापडली नाही. तर अंडी कोठून मिळणार? आणि देश स्वस्थ कसा राहणार?

अटलबिहारी वाजपेयी – कोंबडी पळवणे… ही.. चांगली गोष्ट नाही. मी सरकारला… अनुरोध.. करेन की…. त्यांनी लवकरात लवकर… त्या कोंबडी चोराचा छडा.. लावावा.

अजित पवार – मी कोंबडी पळवली नाही. माझ्या वाटेला जाल तर याद राखा.

लालू प्रसाद यादव – अरे मुर्गी थो चोरी हुई है न! मिल जायेगी| भेस थोडी है जो नीतीस के घर जायेगी||

राज ठाकरे – जर कोंबडी मराठी असेल तर, कोंबडी चोराला तंगडी धरून लंगडी घालायला लावल्याशिवाय मी स्वस्थ बसणार नाही.

उद्धव ठाकरे – गेल्या चाळीस वर्षापासून आम्हीच कोंबडी चोरीचा मुद्दा मांडत आलो आहोत. इतरांनी नाक खुपसू नये.

आर आर पाटील – मोठ्या शहरात अशा छोट् छोट्या घटना घडत असतात. परंतु, कुणीही कायदा हातात घेऊ नये.

राहुल गांधी – कोंबडी चोर कोण है? महाराष्ट्रीयन है|

बराक ओबामा – ओह नो! आय कांन्ट..

नारायण राणे – हिम्मत असेल तर कोंबडी चोराने मालवणात येऊन दाखवावे.

मायावती – कोंबडी पळवणे हे विरोधी पक्षांचे षडयंत्र आहे.

नितीन गडकरी – कोंबडी चोर हा काय सरकारचा जावई आहे?

अकाऊंट मधील रकमेवर जवळपास किमान आठ टक्के व्याजदर मिळतो. हा एक सोपा परंतु, कर वाचवण्याचा उपाय आहे. याची एकच अट जरा जाचक वाटते, की याचा लॉकिंग पिरेड तीन वर्षांचा आहे. थोडक्यात, सुरवातीची पहिली तीन वर्ष पैसे काढता येणार नाहीत. दुसरा सोपा पर्याय म्हणजे, घर भाडे पावती. जर भाड्याने राहत असाल तर त्याच्या पावत्यांच्या रकमेवर कर वाचवला जाऊ शकतो.

आता घर स्वतःच्या मालकीचे नसेल तरीही याचा फायदा घेतला जावू शकतो. म्हणजेच, आई वडील याच्या नावावर असलेले घर. कदाचित हा चुकीचा पर्याय वाटेल परंतु, कायद्यानुसारच मुलगा/मुलगी आई वडिलांच्या घरात भाडेतत्त्वावर राहू शकतात. भाडे पावती करून दाखवू शकल्यास कर निश्चितच वाचवला जावू शकतो. अजून एक सोपा पर्याय म्हणजे शैक्षणिक बचत. यात तुमच्यावर अवलंबून असलेले व्यक्ती. मुले, पत्नी यांच्या शिक्षणावर केलेल्या खर्चावर करत सुट मिळू शकते. कदाचित या सर्व पर्यायांबद्दल जाणून असाल तर उत्तमच! बाकी, इन्शोरन्स व अन्य पर्याय उपलब्ध आहेत. पण त्यात गुंतवणूक करण्याआधी एखाद्या जाणकाराचा सल्ला घेतलेले योग्य.

शाळेत जाणाऱ्या एखाद्या मुलाला जेवढा अभ्यासाचा कंटाळा येतो तेवढाच कंटाळा विकेंडच्या दिवशी ‘काम’ करणाऱ्या एखाद्या कामगाराचा असतो. खर तर ‘कंटाळा’ हा एक वेगळा विषय आहे. अगदी साधे उदाहरण, वाहन चालवतांना वाहनाच्या वेगावर नियंत्रण ठेवणे. हेही फार अवघड. एखादा वाहन ‘वीर/वीरांगना’ भुर्रकन कट देवून अथवा कुत्सित नजरेने पुढे जाते. त्यावेळी, स्वाभाविक घडणारी प्रतिक्रियेवर ताबा ठेवणे तेवढेच कठीण असते. वाहनाचा वेग वाढवण्याचा अथवा वेगात वाहन चालवण्याचा मोह आवरणे. हे देखील स्वतःवर ताबा असण्याचे एक लक्षण आहे.

आता स्वतःवर ताबा ठेवण्याचा काय फायदा? या प्रश्नाचे उत्तर ताबा ठेवण्यानंतरच कळू शकते. एखाद्या न पटणाऱ्या मुद्यावर. किंवा एखादा न पटलेला विषयाकडे पाहून वाढणारा अथवा येणारा राग. आणि त्यावेळी स्वतःवर ताबा ठेवण्यासाठी लागणारी मेहनत फारच अवघड असते. एखादी न पटणारी गोष्ट दुर्लक्ष करणे. ही देखील एक खूप मोठी कला आहे. स्वतः शांत राहणे. अथवा कोणत्याही परिस्थितीत स्वतःचा तोल ढळू न देणे. हे स्वतःवर ताबा असल्याचे लक्षण आहे. परंतु याचा अर्थ, एका गालात चापट खाल्ल्यावर दुसरा गाल पुढे करणे. किंवा स्वस्थ बसणे असा नव्हे. अन्याय सहन करणे याचा अर्थ स्वतःवर ताबा आहे असा देखील मुळीच नव्हे.

स्वतःवर ताबा ठेवल्याने कदाचित वेगात वाहन चालवण्याची मजा मिळणार नाही. परंतु, वाचणारे पेट्रोल आणि त्याहून पुढे जावून वेगाच्या भरात घडण्याची शक्यता असलेला अपघात निश्चितच टळू शकतो. न आवडणारे विषय किंवा न आवडणाऱ्या व्यक्तीं विषयी किंवा त्यांच्या वागण्याविषयी स्वाभाविक उमटणारी ‘प्रतिक्रिया’ देण्याची पद्धतीवर ताबा ठेवल्यास भविष्यात त्याचा निश्चितच फायदा होवू शकतो.

हेही तितकेच खरे की, स्वतःवर ताबा ठेवणे अथवा नियंत्रण ठेवणे, बोलण्या इतके किंवा फुकाचे सल्ले देण्याएवढे सोपे नक्कीच नाही. काहींना कदाचित काही विषयात स्वतःवर ताबा मिळवणे शक्य झाले असेल. परंतु, स्वतःवर संपूर्ण ताबा मिळवणे हे हिमालयात तपश्चर्या करण्या इतकेच कठीण काम आहे.

खर तर या सर्टीफिकेशनला, पात्र होण्याचीच मोठी भयानक अट आहे. डोंबिवली फास्टच्या नायकाप्रमाणे अथवा ‘वेनस्डे’च्या नसरुद्दीन शाह प्रमाणे सोसावे लागते. स्पष्ट शब्दात आता जे महागाईचे हंबरडे, आणि भ्रष्टाचाराचा भ्रष्टासुराची दाह. आणि सरकारचा निरंकुश कारभाराच्या ओझ्याने दबावे लागते. गुलामीचा गंध आल्यानंतरच तो त्वेष निर्माण होतो. ती एक आग अंगात पेटते. अगदी लाही लाही करून सोडते. अगदी आत्महत्येचा विचार देखील डोकावू लागतो. जो यातून वाचला तो पात्र ठरतो. पण असह्य होते म्हणून हिमेश प्रमाणे सारखं सारखं रडण सुरु केल तर मात्र काय फायदा नाही. म्हणून तर ‘माथेफिरू’ सर्टीफिकेशन मिळवणारे खुपंच कमी व्यक्ती आहेत. पारतंत्र्यात ब्रिटिशांच्या अत्याचाराच्या विरोधात अशाच तीन लोकांनी असेंब्लीत बॉम्बस्फोट घडवून आणला.

स्वातंत्र्यानंतर अशाच एका व्यक्तीने एका महान आत्म्याला परलोकात धाडले होते. आणि गेल्या ‘थसडे’ला घड्याळाच्या मोठ्या काट्याच्या गालावर पंजा उमटवला. घड्याळात ‘बारा’ वाजवले. अशीच लोकं  ’माथेफिरू’ सर्टिफाईड होवू शकतात. कारण नेत्यांना त्रासदायक होणारा प्रत्येक ‘माथेफिरू’ असतो. आता परवाचेच चिंचवडमध्ये घडलेली घटना नाही का, पोलिसांनी आंदोलन करणाऱ्या शेतकऱ्यांना उसाच्या शेतात घुसून गोळ्या घातल्या. मग एवढे करून देखील, ते पोलीस माथेफिरू नाही ठरू शकले. मध्यंतरी, हाताच्या ‘तर्जनीने’ युपीच्या लोकांना ‘भिकारी’ बोलले. पण मग, तरीही त्यांना ‘माथेफिरू’ सर्टीफिकेट नाही मिळू शकले. गुजरातमध्ये दंगली घडल्या. आणि त्याआधी गोध्रामध्ये रेल्वेचा अख्खा डबा पेटून दिला. जीवंत माणसांचे कोळसे झाले. पण त्यांना कधी कोणी माथेफिरू अस सर्टीफिकेट देण्याच्या भानगडीत पडलं नाही.

कारण एकच, मरणाऱ्यांपैकी कोणी नेता अथवा राजकारणी नव्हता. मध्यप्रदेशच्या राजधानीत विषारी वायुगळती झाली. पंधरा हजार लोकांचा नाहक बळी गेला. त्यांच्यावर अन्याय करणारे लोकं कधीही माथेफिरू ‘सर्टिफाइड’ होवू शकले नाहीत. अशी एक ना अनेक उदाहरणे देता येईल. नेत्यांना मिळणारे उत्पन्न, ‘गुरु’जींना माफी देण्याचा ठराव आणणारे काश्मिर सरकार असो. तामिळनाडू विधानसभा असो. ज्याने पंतप्रधानाच्या हत्येच्या दोषींना ‘माफी’ द्यावा असा ठराव ‘पास’ केला. त्यांना चुकूनही माथेफिरू सर्टीफिकेशन मिळणे शक्य नाही. कारण माहिती आहेच.

तुमच्या इतिहासाने कोणत्या मराठ्याच्या अंगातल रक्त सळसळणार नाही? छाती पहाडी आणि मनगटात हत्तीच बळ येणार नाही? महाराज वर्तमान असा आहे की, तुमच्या इतिहासात जातीची भिंग लावून लई मोठ्ठी शोधमोहीम चालू झालीय. मग काय, हा अमक्या जातीचा. काढा ह्याला बाहेर. इतिहासातून त्याची पाळमूळ तोडा. आधी सरकार करायचं. महाराज आमचा वर्तमान अंधारात चाललाय. रस्त्याचे प्रश्न सोडा पण दोन वेळच्या जेवणाची भ्रांत पडते आहे. आमचे हुशार अर्थतज्ञ प्रधानमंत्र्यांनी आपल्या देशाची अवस्था एखाद्या रुग्णालयात अंथरुणाला खिळलेल्या सत्तरी गाठलेल्या म्हाताऱ्याची केलीय. बर, इतकी महागाई केलीय की. आमचं चिडणं देखील बंद होवून गेलंय. भाववाढ म्हणजे सरकारच खेळण झाल् आहे. कधी हे सरकार जातंय अस करून सोडलं याने.

पण इकड मात्र, आपले मावळे मंडळी. एकमेकांच्या जातीचा उद्धार करण्यातच मश्गुल. महाराज, यात भविष्य आहे का? तुम्ही स्वराज्य निर्माण केल. त्याच सर्वस्वी श्रेय फक्त तुम्हाला आहे. मग मी महाराजांच्या जातीचा. म्हंजी महाराज फकस्त माजे. अस बोलण्याला काय अर्थ आहे? आणि इतिहासात फकस्त माझ्याच जातीचे लोकांनी महाराजांना साथ दिली. उरलेली सगळी मंडळी जन्माला आलेलीच नव्हती. नंतर इतिहासात टाकली.

महाराज, खरंच यावर बोलायला देखील लाज वाटते. तिकडे शेतकरी शेतमालासाठी आंदोलन करत आहेत. अनेकांनी जगण्याला कंटाळून आत्महत्या केली. आता हे सुद्धा जातीच्या चष्म्यातून पहायचं म्हटलं तर अनेक सावज सापडतील. पण आपले मावळे काय जातीचा चष्मा सोडायला तयार नाहीत. बर राजे, सगळे असेच. हा त्याच्या जातीला आणि तो ह्याच्या जातीला नाव ठेवणार. ह्याच्या पलीकडे काहीच नाही. देशात काय चाललंय. प्रत्येक प्रश्न किती गंभीर होत चाललंय. पण ते गेल् चुलीत. माजी जात आन फकस्त माझेच महाराज. महाराज, नाव तुमचे घेणार. आणि रात्री दारूत बुडणार. सकाळ झाली की, कालच्याच विषयावर. माझी जात म्हणजे लय भारी. आणि महाराज काय झाल् की, माफी मागयालाच हवी. बर ह्यांच्यात काय अस पहावं, तर फक्त ‘जात’. महाराज ह्यांच्या जातीच भूत डोक्यातून काढा. तसदी बद्दल क्षमा मागतो. जय भवानी| जय शिवाजी||

विरोधकांच एक वेळ ठीक आहे. कारण त्यांच्याकडे दुसर काही कामच उरलेलं नाही. पण, मँगो मॅन? तुम्ही का चीडचीड करता? चला तुमच्या शंकांचं निवारण करूयात. तुमच म्हणणे अस आहे की, कर्जबाजारी शेतकऱ्यांना आम्ही कधी काहीच मदत केली नाही. आणि ‘बेगरफिशर’ला अस ताबडतोप हालचाल करतो आहोत. पहा, शेतकरी कर्जबाजारी असला तरी त्याच्याकडे शेती, जनावरे असतात. पण इकडे बिचाऱ्या ‘बेगरफिशर’कडे एकही स्वतःचे विमान नाही. साधी इंचभर जागा सुद्धा नावावर नाही. मग मला सांगा, खरा गरीब कोण?

बर, दुसरी शंका अशी की, जीवनावश्यक गोष्टींची भाववाढ करतांना आम्ही काहीच मदत केली नाही. कर्जावर व्याजदर वाढवले. तर पहा अस आहे की, जेवढी भाववाढ केली आहे. तितकी पुढे आम्ही करणाऱ्या भाववाढीच्या मानाने खूपच अत्यल्प आहे. पहा, काही दिवसानंतर पेट्रोल मिलीग्रॅम मध्ये मिळेल. कदाचित पाचशे रुपये लिटर मागे लागतील. आणि हजार रुपये गॅसला लागतील. आणि भाज्या आठशे रुपयेच्या आसपास जातील. मग मला सांगा, त्यामानाने आताची भाववाढ किती अत्यल्प आहे. उगाचंच आपली चीडचीड. मान्य आहे आम्ही व्याजदर वाढवले. आणि लवासाला तिकडे सुट दिली.

अहो! मागीलच उत्तरात हे उत्तर लपल आहे. पुढे वाढणार्या व्याजदराच्या मानाने आता कमीच आहे. उरला प्रश्न लवासाचा. आता जमीन हडपली. निसर्गाची हानी केली. सगळ मान्य. पण जाणता राजानेच केलेलं हे काम आहे. काहीतरी त्यामध्ये हित असेल म्हणूनच केल असेल ना! विकास समजा. कुणाचा हे मात्र विचारू नका. चला झालं ना समाधान. बिचाऱ्या ‘बेगरफिशर’ला मदत करणे काय गुन्हा आहे? ढोल्यांच्या विजयाचा दारूचा गुत्ता आहे. म्हणून काय झालं. देशाची ती सुद्धा एक शान आहे. म्हणूनच तर आमचे विरोधक नाही म्हणत का, ‘सरकारचा हात बेगरफिशरच्या साथ| आणि उरलेल्यांच्या कमरेत लाथ||’ कालच आमच्या बाबा राहुने बालदिन काय मस्त साजरा केला नाही का? 

सियावर कह गये, एक दिन युपीए राज आयेगा|
कसाब खायेगा बिर्याणी, अन्ना भूख रह जायेगा ||

शोक मत कर ए पगले, उस दिन होगा ऐसा मेल|
न रहेगा कोई मंत्री ऐसा, जो न गया हो तिहार जेल||

कंपनीत जाण्यासाठी मोटारसायकल काढतो. खड्यांतून ‘मार्ग’ काढतांना ‘अस का?’ विचारात ‘का?’ सोबत असल्याची जाणीव करून देतो. चौकात उभा असलेला हवालदार दिसतो. त्याच्याच बाजूला उभी असलेली त्याची मोटारसायकल पाहून ‘यांना नियम लागू होत नाहीत का?’ असा विचार मनात घोळतो. आणि या विचारासोबत तो ‘का?’ येतो. कंपनीत कामाला सुरवात होते. काम वेळेत पूर्ण करण्याच्या ओघात दिवस कधी मावळतो ते कळतही नाही. घरी येतांना रेल्वे स्टेशन, आणि शहराच्या सुरवातीला नजर जाईल तिथपर्यंत पसरलेल्या झोपडपट्या पाहून देखील तो का? येतो. रात्री जेवतांना टीव्ही सुरु करतो. आणि ‘का?’ अगदी वेळेवर पोहोचतो. त्यानंतर तो ‘का?’ मुळीच पाठ सोडत नाही.

सोनीच्या ‘सीआयडी टीम’ला पाहून पुणे-मुंबई पासून दिल्लीला झालेल्या बॉम्बस्फोट हल्ल्यांच्या गुन्हेगारांचा तपास त्यांच्याकडे का सोपवत नाही? असाही ‘दुधखुळ्या’ विचारात तो ‘का?’ असतोच. द्वी-सप्ताहातून हमखास येणारी भाववाढीची बातमी, आणि दोन महिन्यातून किमान एकदा येणारी राष्ट्रीय नेत्यांच्या परदेश दौरयाची बातमी पाहून. हे राहू, केतू आमच्याच नशिबी का? म्हणत का? उभा राहतो. हा ‘का?’ का सारखा येतो? मग मन त्रागा करू लागते. मनस्ताप वाढू लागतो. निवडणूक आल्यावर मी माझा राग माझ्या ‘मताद्वारे’ नोंदवतो. सत्ताधारी पक्षाचा उमेदवार पडलेला असतो. परंतु, सत्तेची माळ त्याच भ्रष्ट पक्षांकडे असते. मग मात्र, का? प्रश्नावली भंडावून सोडते. मन शांत करण्यासाठी मी त्याची करमणूक करतो.

चित्रपटांचा आणि संगीताचा आधार घेतो. चित्रपटात पाहतांना ‘का?’ सोबत ‘कशाला?’ सुद्धा येतो. चित्रपट पाहून आपली चित्रपटसृष्टी इतकी ‘फेकू’ आहे यावर विश्वासच बसेनासा होतो. मग तो चित्रपट ‘बनवणारा’ मुर्ख की ‘पाहणारा’ मुर्ख असा हास्यास्पद विचार मनात येतात. रात्री घरी येतांना ‘का?’ सारखा का येतो? असा प्रश्न निर्माण होतो. स्वतः तर काही दोष नाहीत ना असाही विचार मनाला चाटून जातो. रात्री उद्विग्नता वाढते. सकाळी डोळे उघडतो आणि.. परत ‘तो’ नव्याने येतो..

इनंती इशेष, आपली ती परवाची पत्रकार परिषद ऐकली. ऐकून काळजाचा ठोका चुकला. म्हणून पत्राचा खटाटोप केलाय. तुम्ही बाळासाह्यबास्नी लई वंगाळ बोललात. म्हंजी कस हाय माउली, त्या रामलीला मैदानावरचा तो तुमच्यातला अचल, निश्चल सूर्य पाहिल्यावर. अख्खा देश त्या सूर्याच्या प्रकाशाने न्हाहून गेला. दहा-बारा दिवस का असेना. तुमच्यामुळ आम्हाला खरी ‘लोकशाही’ पाहायला मिळाली. माउली, तुमच्या उपोषणान त्या संसदेला नमवल. एक देशाची वज्रमूठ बनली. आणि या सरकार, प्रसासन आणि भ्रष्टाचाराबद्दल मनातील चीड, राग मोकळा करायचा मार्ग मिळाला. तुम्ही म्हटलं अगदी तसाच्या तस देशान केल. आणि म्या सुद्धा.

रामालीलेवर तुम्ही म्हणालात की, ‘अपमान सहन करायला शिका. आपल्या ध्येयाकडे संपूर्ण लक्ष केंद्रित करा. अडचणी पाहून घाबरून जाऊ नका.’  आणि त्याहून महत्वाच म्हणजे तुम्ही स्वतः तस वागतही होता. माउली, त्यानंतर अचानक अस तुमच्यातला बदल. म्हंजी, स्वतःवरच इस्वास बसत नाही बघा. त्या लालूने लोकसभेत तुमच्या उपोशनाबद्दल शंका घेतलेली. आणि तुम्ही त्याला ‘ही ब्रम्हचर्यची ताकद आहे. दहा पोरं काढणाऱ्याला काय कळणार?’ अस उत्तर दिलेलं. त्या दिग्विजयसिंहला तुम्ही सतत ‘याला वेड्याच्या इस्पितळात पाठवा’ अस म्हणतात. आणि आता बाळासाहेबास्नी ‘साठीत बुद्धी नाठी’ अस म्हटलं. आणि पंतप्रधानाला तुमी ‘किस मु से जनता के सामने जाओगे’ अस बोललात.

म्हंजी, ही अशी वंगाळ भाषा! न्हाई इस्वास बसत. माउली ही भाषा, तुम्ही उभ केलेल आंदोलन. खर बोलायचं झाल त्या आंदोलनाला आमी आपलं आंदोलन म्हणून पाहतोय. लई अपेक्षा हाय वो तुम्हास कडन. आव ही अशी वंगाळ भाषा बोलणारे बरेच जन हायेत की. कालच ‘भ’जीत पवारने ‘भ ची भाषा आम्हालाही येते’ अस स्वतःने कबुल केल की. पण माउली, ‘भ’ ची भाषा समस्त जगतातील कुत्र्यांना येतेच की. त्यात वेगळ सांगायची गरजचं काय? आवो, जनतेचे प्रसन सोडवायला निघालेले ही संत्री लोक काय करतात हे देसाला माहिती हायेच की. म्हणून तर आम्ही तुमच्याकड पाहतोय. आणि तुमी त्यांचीच भाषा बोलायला लागला तर आमी कुणाकड जायचं?

त्यामुळे चिंता लागलीय. तुमी बगा आमच्यासाठी ‘रा-वन’ मधील ‘जी-वन’ हायेत. म्हंजी शारुख खान. पण (हात जोडून) आम्हास्नी तुमची ‘छम्मक छल्लो’ समजू नका. माउली, तुमी लई मोठ माणूस हायेत. माझ्या सारख्या कमी बुद्धीच्या माणसाला जे मनात आल ते बोललं बगा. चूकभूल क्षमा असावी.

आपला
एक नागरिक